ဓူ၀ံၾကယ္

ေမွာင္မဲၿပိဳင္တဲ့
ေခ်ာင္လိႈဏ္ထဲမွာ
ငါတေယာက္တည္း ရွိတယ္။

မ်က္လံုးမ်ား ကန္းစြ မျမင္ရ
အလင္းတစ မဲ့တဲ့
လိႈဏ္တခုရဲ႔ အလယ္မွာ
ဘယ္လို ေရာက္လာတယ္ မသိ
ငါ... ေက်ာ့မိေနၿပီ။

အစာေရ...
စာ
ရွဴရန္ ေလဟာ
ဖြဲ႔စည္းမႈ သဟာ
ငါ.. လိုအပ္ေတာင့္တ
ခ်စ္တဲ့သူမ
ကဗ်ာတစ
အား.... ဘာမွ
ဘာမွ မရွိၾကေတာ့ဘူး။

<ရူးသြပ္စြာ>
ဘာကို ၾကည့္ၾကည့္
ဘယ္ကို ၾကည့္ၾကည့္
မ်က္စိမွာ ကေ၀
နားမွာ တေစၦ
ရင္မွာ ေန။

ေၾကာင္နက္ တေကာင္ရဲ႔
နက္ေမွာင္တဲ့ မ်က္လံုးတစံုလို
ငါ ေတြ႔လိုက္သလိုပဲ။
စူးလက္ေတာက္ပစြာ
<ငါ့အဖို႔>
မွိန္ျပေဖ်ာ့ေတာ့စြာ
<အမ်ားအဖို႔>
မစို႔ မပို႔ အလင္းတစဟာ
၀င္းပလာတဲ့
‘ဓူ၀ံၾကယ္’ ျဖစ္ရမယ္။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇူလိုင္ ၈၊ ၁၉၈၆။

ေရႊ၀ါလမ္းမ

ေဟး
ေဟး ...
ကေလးတေယာက္လို
ငါ
ေျပးလႊား
ေတးသြားသီက်ဴး ျမဴးထူးစြာ။

ငါ
အနာဂတ္ကို ျမင္တယ္
ဒီကြင္းျပင္က်ယ္၊ လယ္ယာမ်ားၾကား
ျဖတ္သြားမယ့္ လမ္းမ
ေရႊေရာင္ထမယ့္ အနာဂတ္
ရွင္သန္လႈပ္ခတ္။

စပါးကြင္းျပင္မ်ားၾကား
ျဖတ္ထြင္းသြား
ေက်ာက္ဆီကိုစား
ေျမာင္းေတြကို လႊား
ေျမအညီစားနဲ႔ အနာဂတ္လမ္း
ေရႊေရာင္လႊမ္းလို႔။

ညေရႊရည္ရည္မွာ
ကမၻာတည္သူရဲ႔ လက္မ်ား
ဖန္ဆင္းထားမႈအေပၚ
ေျပးလႊားေပ်ာ္
ေတးသြားေအာ္။

ညီ..
ဒီမွာၾကည့္
ဒီလမ္းကို ေရွ႔ႏွစ္မွာ
ကတၱရာ ခင္းၾကမယ္၊ ၿပီးေတာ့
ထပ္တခါနင္း
ကားေတြျပံဳဆင္းလာၾကေတာ့မယ္။

ညီ
ဒီရပ္ကြက္မ်ား
မၾကာခင္
ၿမိဳ႔ျပ ယဥ္ေက်းမႈ
အစားထိုး ျပဳျပင္ေတာ့မယ္။

မာက်ဴရီထိန္လ်က္
ကားမီးၿပိဳးျပက္
ေစ်းဆိုင္မ်ား အသံထြက္
မီးျခံဳလႊာတထည္
ယက္ခ်ယ္သၾကမယ္။

အခုဆိုရင္
ေက်ာက္စရစ္မ်ား
ေျမသားမ်ားနဲ႔
ညီညာေျပးလႊား၊ မိုင္တိုင္မ်ား
အေ၀းကို ေျပးသြားၾကၿပီ။

လယ္ကြင္းထဲ
ခြဲေျပးလာတဲ့ ေလကို
ရွဴေန... ၿပီးေတာ့ မႈတ္ထုတ္ေစရင္း
အေ၀းကို အားသြင္း ေျပးသြားျပန္တယ္။
ရိုးသား ရိုင္းျပ၊ သဘာ၀ ေလညင္း
ပန္းတခင္းလိုပဲ။

လမ္းနေဘး
ေက်ာက္စရစ္ပံုေလးေပၚမွာ
လူတေယာက္ဟာ
သဘာ၀ကို ေငးလို႔
ဘာ ေတြးေနပါလိမ့္။

မုတ္ဆိတ္ငုတ္တို
ညစ္ႏြမ္း အိုလ်ရုပ္ပံု
အလုပ္သမား ၀တ္စံု
သူဟာ
ဒီလမ္း ပံုထြင္းသူမ်ားရဲ႔
ဂုဏ္သေရရွိ အလုပ္သမား ျဖစ္မယ္။
ဆံပင္မ်ား ေလမွာလြင့္
စိတ္ေတြ ေလမွာလႊင့္
‘ေတာပုလင္း’ ဖြင့္ထားပံုပဲ။

သူဟာ
ေလမ်ားစြာ ရွဴရိႈက္
အိပ္ငိုက္ႏြမ္းလ်၊ ဘ၀ ကာလ
ဒႆနတခု
ျပဳစုေကာင္း ျပဳစုေနမယ္။

ညေနဆည္းဆာအိုမွာ
အသားညိဳညိဳ
ဗ်ဳိ႔ ... အလုပ္သမားအို
ခင္ဗ်ား ဘာကို ေတြးေနတာလဲ။

ကဗ်ာတပုဒ္
အသျပာတထုပ္
မနက္ျဖန္အလုပ္
ဒါမွ မဟုတ္
စံျပလုပ္သား
ဒါမွ မဟုတ္
ဗ်ဴရိုကရက္ အရာရွိမ်ား
ဒါမွ မဟုတ္
အရက္ တပုလင္း
ၿပီးေတာ့ ... ထမင္းတနပ္
ဘာကို ဆက္စပ္ေတြးေနတာလဲ။

ဟိုမွာ
ငွက္တအုပ္၊ ရုပ္ရုပ္သဲသဲ
အိပ္ပြဲ ျပင္ၾကၿပီ။

အေမွာင္ေတြ
မင္ရည္ ဖိတ္က်
မဲျပာ ကန္႔လန္႔ကာစမွာ
ေရႊရည္ည စြန္းထင္းလို႔။

တမင္းခ်ဳိင့္လႈပ္သံ
ဦးထုပ္ တလန္လန္
ေျခေထာက္ ျမန္ျမန္နဲ႔
ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။

.... ..... .....

ေကာင္ေလးရာ
ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးကြာ
သာယာစီးတာေတြ
နာက်ည္းစရာေတြ
အေျပာင္စားေတြ
အေခ်ာင္သမားေတြ
ဒါေတြက သဘာ၀ပဲ၊

ဒီညေနထဲ
ေဒါသမဲေတြကို
အရည္စိမ္ ခြဲေခ်
အခု ေလတဖ်ဴးဖ်ဴးမွာ
ထေရမူးမူး ဘာမူးမူး
ဘာမွ မထူးတာအတြက္
ဘာမွ စိတ္မပ်က္နဲ႔
မနက္... ေန႔... ည
တို႔ေလွ်ာက္လွမ္း သြားၾကရာမွာ
ဘာေတြ လိုမလဲ။

စီးကရက္တလိပ္
ဘီယာတစိတ္
အသျပာမိတ္ေဆြ
ဒါေတြလား။

သိုင္းစာအုပ္
အရုပ္အက်ၤ ီ
အေရာင္စီထီး
ေဂါက္သီးရိုက္တံ
အို... ညေနအျပန္
ပိုလွ်ံသူေတြ အတြက္ပါကြာ။

၀မ္းစာ
၀မ္းစာ
၀မ္းစာ
ဒါအတြက္ပဲ
ၿမိဳ႔သစ္တဲမ်ား၊ ညမဲၾကားမွာ
ဆန္ရွာ ဆန္ေခ်း
ထင္းေပး ထင္းယူ
မီးအပူမွာ
ထမင္းအိုး အဆူ
ကဲ...
ငါ ဘာကို ထပ္ေတြးရဦးမလဲ ကိုယ့္လူ။

ေရႊ၀ါလမ္းမေပၚကို
ၿမိဳ႔ျပေတြ က်ဴးေက်ာ္ျခင္းမွာ
အရင္ လက္ရင္းအတိုင္း
ငါတို႔
ေ၀းရာကို ေက်ာခိုင္းရဦးမယ္။

မာက်ဴရီည
၀မ္းအိုေဟာင္းျမ
ညီ..
ဒီညေတြ
ဘယ္လိုမွ နီးစပ္မေနၾက
ဒါ... သဘာ၀ပဲကြယ္။

ငါ့ ေခၽြးမ်ား
ေျပာင္လက္စီး၀င္သြား
ႏိုင္လြန္ ကတၱရာသားဟာ
အနာဂတ္ နတ္တပါး မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

မ်ဥ္းၾကား မ်ဥ္း၀ါမ်ား
ေျပးလႊား၊ ေ၀းသြား
ေခၽြးစက္မ်ား ခရီးတာဟာ
၀မ္းတထြာပါပဲကြယ္။

ဒီညေနမွာ
ငါေသာက္တဲ့ အရည္ဟာ
ငါ့ ေခၽြးေတြေပါ့
လမ္းမေဘးမွာ ေတးေက်ာ့သီ
အနာဂတ္ ပန္းခ်ီေဆး
ေရႊ၀ါေခၽြးရည္အတြက္
ငိုေႂကြးလ်က္ေပါ့။

ေကာင္ေလးေရ
သြားေတာ့။
ျမက္ခင္းျပင္ ေလေနာ့လို႔
စပါးပင္ေတြ ေျပးေဆာ့လို႔
ကေလးေတြ လည္ေမာ့လို႔
တို႔ ညေနေပါ့။

ညီ...
ဒီလမ္းမေပၚ
တိတ္ဆိတ္စြာ ျပန္ခဲ့ၾက
ည... အဲဒီည
ေမ့မရေတာ့ဘူး။

ေယာဟန္ေအာင္
ဧၿပီ ၂၅၊ ၁၉၈၆။

ငန္းတို႔ရဲ႔ကန္

ေလေတြက သစ္ရြက္ေတြနဲ႔
အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာေနတယ္။

သစ္ကိုင္းရွည္ရွည္ေတြက
ေနလံုးကို ခုတ္ျဖတ္လိုက္
ေနလံုးက ေရွာင္လိုက္၊ ရပ္လိုက္နဲ႔
ငါ... ေတာလမ္းေလးအတိုင္း လိုက္လာတယ္။

ေဟး... ေဟး
ေလေတြ ေ၀ွ႔ေျပး၊ သစ္ရြက္ေျပးလိုက္
သူတို႔ဘာသာ ေပ်ာ္ျမဴးေနခိုက္
ငါ့ကိုလည္း ကရုမစိုက္
ညေနကိုလည္း ရယ္ေမာဟားတိုက္
ေျပးသံ ဟိုက္သံ
ေ၀းျပန္ လိုက္ျပန္
ကန္သာေတာရဲ႔
ကစားပြဲ ဖြဲ႔မႈမွာ
ငါ ဘယ္ေနရာမွာလဲကြယ္။

အေ၀းမွာ ေန
အနီးမွာ ေရ
တိမ္ေတြ နီစြက္၊ လက္ေမ်ာရွည္ရွည္
ကန္ေရကို ေမႊတယ္။

ေဟး.... ေဟး
ေဟး အပ်ဳိမ
ေရခပ္ၾကသကို၊ ေနညိဳညိဳမွာ
ပုေလြတိုသံ၊ ေရစိုျပန္လာ
ေဗဒါပန္သူ ... သူမ
ေဗဒါေပးသူ... သူ
ေငးက်န္ရစ္သူတေယာက္ ပုေလြေပ်ာက္
ေခ်ာက္ကပ္ကပ္ အျပန္မွာ
ရင္ခုန္ ျမန္သူျမန္
ထေရ အန္သူအန္
ေရကန္မွာေတာ့ ခေရတကံုး
တိတ္တိတ္ပုန္း က်န္တယ္။

ေလေတြက
စကားရွည္ မျပတ္
အရိပ္ရွည္ ေလလႈပ္ခတ္
ငန္းျဖဴေတြ ျဖတ္ျပန္လာေတာ့
ကန္ရိပ္မွာထင္၊ ကူး၀င္ပူးေပါင္း
ကန္ရဲ႔ ၀ိဉာဥ္အေပါင္းဟာ
အမဲေရာင္ အားေကာင္းလာခ်ိန္မွာလည္း
ျဖဴစင္ျခင္း အတိမ္အနက္ကို
မထိမ္၀ွက္ ႏိုင္ေသးဘူး။

ေယာဟန္ေအာင္
ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၁၊ ၁၉၈၇။

ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေဆာင္းအေၾကာင္း

ႏွင္းမက်တဲ့
ေဆာင္းညအေၾကာင္းဟာ
ကဗ်ာ ေကာင္းေကာင္း မဆန္ဘူးကြယ္။

အရင္ႏွစ္က
ေဆာင္းရဲ႔ညေတြ၊ ႏွင္းခါးေႁခြခ်
ေၾကမြမွန္ကြဲ၊ စူးကြဲထံုက်ဥ္
လြမ္းခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့
ေဆာင္းဖြဲ႔ေပါ့။

ႏွင္းမႈန္မႈန္မွာ
အလင္းတုန္ယီ
တေယာက္တနယ္ အေ၀းဆီမွာ
ေဆာင္းခိုရာသီ
ႏွင္းဆီေမႊးလည္း တသိတရ
တုန္ယင္ေအးလည္း သတိတရ
စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြၿပီး
ဆီးႏွင္းကိုခြဲ
ပ်ံပဲသြားခ်င္ေတာ့တယ္။

ဒီႏွစ္ေဆာင္းအေၾကာင္း
လြမ္းစရာ မေကာင္းဖူးကြယ္။

မွန္တံခါးထက္
စိုလက္ႏွင္းပြင့္၊ သင္းပြင့္ခ်ယ္ရီ
ရိုမန္တစ္ ႏွင္းဆီေတြလည္း
ထံုအီယစ္ မေနဘူး။

ႏွင္းမႈန္ေ၀စဥ္
တုန္ယင္ေလေငြ႔ၾကားမွာ
လွပ္... လွပ္သြားတဲ့
အခ်စ္ဖြဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ဟာလည္း
<ပ်င္းရိဖြယ္ပဲမို႔>
ဆုတ္ျဖဲခဲ့။

ႏွင္းသဲသဲမွာ
နိမ့္နိမ့္ ၀ဲပ်ံတဲ့၊ ပ်ံလႊားငွက္မ်ားရဲ႔
လႈပ္လဲ့ လႈပ္လီ
ဓာတ္ႀကိဳးမ်ားဆီ
<စိတ္၀င္စားမည္ ျပဳရင္း>
ေဟာ...
ပ်င္းရိလာေပေရာ... ခ်စ္သူ။

စာတေစာင္အားျဖင့္
ကူပါ ညီပါ
ကူညီပါ။
သတင္းတစ၊ ၾကားပါရေစ။

ျမင္ေတြ႔ေနရျခင္းအတြက္
ကိုယ္ထြက္ဆိုမယ့္ သီခ်င္းသစ္ဟာ
< မင္း၊ ကိုယ္၊ အခ်စ္ ေခတ္တေခတ္ရဲ႔ ရက္ရာဇာ>
ဘာမ်ား ျဖစ္ဦးမလဲကြယ္။
အဲသည္အခါ...

ကိုယ့္အျပံဳးလဲ
စူးရဲေတာက္ပ
ဖဲခ်ပ္ မ်က္ႏွာျပံဳးကို ခြာခ်
ကေလးလိုပ။

ကိုယ့္လက္မ်ားလည္း
ေၾကာၿပိဳင္းထလို႔
နာတာရွည္ ပိုလီယိုဘ၀
မဟုတ္ၾကၿပီ။

ကိုယ့္အသံလည္း
မာန္ထန္ၾကြ
ေလျဖတ္ေနသည္က
လွ်က္ျပက္ကၿပီ။

ခ်စ္သူ
ကူညီပါကြယ္။
မွန္ေဆာင္ခန္းထဲ၊ မ်က္ရည္၀ဲလာ
“ စိတ္ျခဴးၾကာေညာင္၊
x x x
ၾကာေညာင္ x x x ”
ေတးသံေတြေတာင္မွ
ကြဲရွမွန္စ၊ ေသြးအံက်လာ
ဘ၀မွာ နာက်ဥ္ရတုန္းလားကြယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔၊ ေသြးအားေဖ်ာ့လ်ၿပီး
ငိုညည္းတတ္သူ
ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ျဖဴမေလးေရ
ေန၀င္ၿပီ
ေနထြက္ၿပီ
လင္းၿပီ -- ေမွာင္ၿပီထက္
ရက္မ်ားစြာဟာ
ထူးျခားပါေသးရဲ႔လားကြယ္။

ႏွင္းမက်တဲ့
ခု ေဆာင္းညေတြ
လြမ္းေပြစရာ မေကာင္းေပမယ့္
<ေလာလာဆယ္> အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္
ခ်စ္ေနရဦးမွာေပါ့။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇန္န၀ါရီ ၂၆၊ ၁၉၈၇။

ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေဆာင္းအေၾကာင္း

ႏွင္းမက်တဲ့
ေဆာင္းညအေၾကာင္းဟာ
ကဗ်ာ ေကာင္းေကာင္း မဆန္ဘူးကြယ္။

အရင္ႏွစ္က
ေဆာင္းရဲ႔ညေတြ၊ ႏွင္းခါးေႁခြခ်
ေၾကမြမွန္ကြဲ၊ စူးကြဲထံုက်ဥ္
လြမ္းခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့
ေဆာင္းဖြဲ႔ေပါ့။

ႏွင္းမႈန္မႈန္မွာ
အလင္းတုန္ယီ
တေယာက္တနယ္ အေ၀းဆီမွာ
ေဆာင္းခိုရာသီ
ႏွင္းဆီေမႊးလည္း တသိတရ
တုန္ယင္ေအးလည္း သတိတရ
စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြၿပီး
ဆီးႏွင္းကိုခြဲ
ပ်ံပဲသြားခ်င္ေတာ့တယ္။

ဒီႏွစ္ေဆာင္းအေၾကာင္း
လြမ္းစရာ မေကာင္းဖူးကြယ္။

မွန္တံခါးထက္
စိုလက္ႏွင္းပြင့္၊ သင္းပြင့္ခ်ယ္ရီ
ရိုမန္တစ္ ႏွင္းဆီေတြလည္း
ထံုအီယစ္ မေနဘူး။

ႏွင္းမႈန္ေ၀စဥ္
တုန္ယင္ေလေငြ႔ၾကားမွာ
လွပ္... လွပ္သြားတဲ့
အခ်စ္ဖြဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ဟာလည္း
<ပ်င္းရိဖြယ္ပဲမို႔>
ဆုတ္ျဖဲခဲ့။

ႏွင္းသဲသဲမွာ
နိမ့္နိမ့္ ၀ဲပ်ံတဲ့၊ ပ်ံလႊားငွက္မ်ားရဲ႔
လႈပ္လဲ့ လႈပ္လီ
ဓာတ္ႀကိဳးမ်ားဆီ
<စိတ္၀င္စားမည္ ျပဳရင္း>
ေဟာ...
ပ်င္းရိလာေပေရာ... ခ်စ္သူ။

စာတေစာင္အားျဖင့္
ကူပါ ညီပါ
ကူညီပါ။
သတင္းတစ၊ ၾကားပါရေစ။

ျမင္ေတြ႔ေနရျခင္းအတြက္
ကိုယ္ထြက္ဆိုမယ့္ သီခ်င္းသစ္ဟာ
< မင္း၊ ကိုယ္၊ အခ်စ္ ေခတ္တေခတ္ရဲ႔ ရက္ရာဇာ>
ဘာမ်ား ျဖစ္ဦးမလဲကြယ္။
အဲသည္အခါ...

ကိုယ့္အျပံဳးလဲ
စူးရဲေတာက္ပ
ဖဲခ်ပ္ မ်က္ႏွာျပံဳးကို ခြာခ်
ကေလးလိုပ။

ကိုယ့္လက္မ်ားလည္း
ေၾကာၿပိဳင္းထလို႔
နာတာရွည္ ပိုလီယိုဘ၀
မဟုတ္ၾကၿပီ။

ကိုယ့္အသံလည္း
မာန္ထန္ၾကြ
ေလျဖတ္ေနသည္က
လွ်က္ျပက္ကၿပီ။

ခ်စ္သူ
ကူညီပါကြယ္။
မွန္ေဆာင္ခန္းထဲ၊ မ်က္ရည္၀ဲလာ
“ စိတ္ျခဴးၾကာေညာင္၊
x x x
ၾကာေညာင္ x x x ”
ေတးသံေတြေတာင္မွ
ကြဲရွမွန္စ၊ ေသြးအံက်လာ
ဘ၀မွာ နာက်ဥ္ရတုန္းလားကြယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔၊ ေသြးအားေဖ်ာ့လ်ၿပီး
ငိုညည္းတတ္သူ
ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ျဖဴမေလးေရ
ေန၀င္ၿပီ
ေနထြက္ၿပီ
လင္းၿပီ -- ေမွာင္ၿပီထက္
ရက္မ်ားစြာဟာ
ထူးျခားပါေသးရဲ႔လားကြယ္။

ႏွင္းမက်တဲ့
ခု ေဆာင္းညေတြ
လြမ္းေပြစရာ မေကာင္းေပမယ့္
<ေလာလာဆယ္> အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္
ခ်စ္ေနရဦးမွာေပါ့။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇန္န၀ါရီ ၂၆၊ ၁၉၈၇။

သူမ ကဗ်ာဖတ္တတ္ပါ့မလား

သူမမွာ
သာႏိုင္တဲ့လရွိတယ္။

သူမ စကား
စႏၵယားတလံုးလို၊ ခ်ဳိသာႏြဲ႔ေျပာင္း
ဧည့္အလည္ ဂုဏ္ေဆာင္ေကာင္းတယ္။

သူမဟာ
ၿမိဳ႔မ်ားကို ျပားခ်ပ္
အသံကို ဆူညံရပ္တန္႔
အဟန္႔လည္း ေကာင္းတယ္။

သူမဟာ
ရစ္သမ္ကဗ်ာကို ျမန္ေစသလို
ငွက္ဆိုေတးခ်င္း
ႏွင္းဆီမနက္
ေရာင္လက္ညေန
လွပေစသူေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့မွာ
အရူးအမူး၊ ကဗ်ာေတြကူးခ်
သူမအတြက္ ဘ၀
ညေတြလည္း အခ်စ္ည
ဘ၀ေတြလည္း အခ်စ္အလွ
ေကာ္ဖီေတာင္မွ အခ်စ္က်က်
ရိုမန္တိက
ရိုမန္တိက
ေနာက္က လိုက္ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္။

“ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တယ္”

ေအာ္တယ္.. ေသြးရူးေသြးတမ္းေပါ့
သူမရဲ႔ ဥပကၡာ လွ်ာၾကမ္းမွာ
ကမၻာမီးေလာင္၊ ပုလင္းေထာင္၊ ေဖာင္ကနဲဖြင့္
အင္ကနဲရိႈက္
ညဟာလည္း မိုက္လြန္းစြ
ဘ၀ဟာလည္း ကမ္းလြန္ေ၀းျပ
ထြက္ေျပးၾကဖို႔ ေနရာဟာ
ဗုဒၶဂါယာမဟုတ္
မီးေလာင္ျပင္ ငုတ္တုတ္ထဲ
“ေမေမေရ၊ ေမေမ့သားေတာ့
လွလွပပ ဖ်ားေပါ့”
သည္းထန္ ေအာ့အန္
ကဗ်ာေတြ ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။

သူမဟာ
အသျပာအတြက္
ဂြတ္ဟုတ္အငူထက္၊ တက္ရပ္တတ္ပါသလား။
ကိုယ္ သတိမထားမိ။

သူမဟာ
ရာသီစာ ကဗ်ာမ်ား
ေက်ာ္သြားတတ္ပါသလား
ကိုယ္ သတိမထားမိ။

သူမဟာ
အေဆာင္ေယာင္အတြက္
အေယာင္ေဆာင္တတ္ပါသလား
ကိုယ္ သတိမထားမိ၊
သူမအေၾကာင္း
ကိုယ္ မသိေပဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ
မသိတာကို သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္
အသံဖြာေလာင္၊ အဆန္ေခ်ာင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဘ၀ ပဓာန
တခဏ အဟာရ ဘာညာနဲ႔
လွ်ာရည္စလည္း တသည္းသည္းေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ
သစၥ၀ါဒီ၊ ကဗ်ာသီသူ
ဗမာျပည္သူ တဦးအတြက္
ရင္ေလးစိတ္ပ်က္၊ အရက္ေသာက္
ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖြားေျမာက္
ဦးေဏွာက္ေျခာက္ခမ္း
အနာဂတ္ စာတန္းကို
<ပြန္းပဲ့စြာ>
ေပးဆပ္ ငိုေႂကြးခဲ့ပါရဲ႔။

သူမဟာ
“မဟာအခ်စ္၊ ကိုယ့္သစၥာ”
ကဗ်ာရွည္ကို မဖတ္ဖူးလား
ဘုရားစူးထား
စကားသြားနဲ႔
ခံစားခ်က္ ေသြးရည္ေပက်ံ
မ်က္ရည္လွ်ံေ၀ေၾကာင္း
ရက္ေထာင္ေသာင္းကို
ေႏွာင္းလူေတြမွ
သိခြင့္ရၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႔။

ေယာဟန္ေအာင္
ဇန္န၀ါရီ ၁၄၊ ၁၉၈၇။

ဗီယက္နမ္ ကုမၸဏီ ၆၀ ေက်ာ္ ျမန္မာျပည္ လာမည္

22:06 mwrn No comments

ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိိမ) ။ ။ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွ စီးပြားေရးကုမၸဏီ ၆၀ ေက်ာ္သည္ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္မည္ဟု ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္းခ်ဳပ္ (UMFCCI) က ေျပာ သည္။

၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ကတည္းက ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးအဖြဲ႔ (WTO) ၏ အဖြဲ႔ဝင္ ႏုိင္ငံတႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သည့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွေလ့လာစရာမ်ား ရွိေနသည္ဟု UMFCCI ၏ တြဲဖက္ အတြင္းေရးမႉး (၁) ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္ေလး က မဇၥ်ိမကိုေျပာသည္။

"လာမယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာေတြ ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုတာေတာ့ Schedules ေတြ မရွိေသးပါဘူး။ သူတို႔ဆီ ကလည္း က်ေနာ္တို႔က We have to learn from them ေလ။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ေရွ႕က အရင္သြားေနၿပီးေတာ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ထားတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔က ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈက အခုမွလုပ္ေတာ့ သူတို႔ထက္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သူတို႔ဆီက ယူစရာေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္" ဟု ေျပာသည္။

အဆိုပါ ကုမၸဏီ ၆၀ ေက်ာ္၏ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ေတာ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေကာ္မတီ၏ အတြင္းေရးမႉး Le Thanh Hai က ဦးေဆာင္မည္ဟုလည္း Viet Nam News အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္
ေဖၚျပပါရွိသည္။

ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွ အထည္အလိပ္၊ စက္ပစၥည္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္းမ်ား၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ စားေသာက္ ကုန္ႏွင့္ သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ တင္ပို႔ေနသည္ဟုလည္း ဗီယက္နမ္ ကုန္သြယ္မႈ အဖြဲ႔၏ စီးပြားေရးပညာရွင္ Pham Tat Thang ကို ကိုးကား၍ အဆိုပါ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖၚျပထားသည္။

ျမန္မာႏွင့္ ဗီယက္နမ္ ႏွစ္ႏုိင္ငံသည္ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္း၊ ျပဳျပင္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား၊ ဓာတ္ေငြ႔ ရွာေဖြေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္အထိ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၁၅၀ မွ သန္း ၅၀၀ အထိ တိုးျမႇင့္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ သေဘာတူညီမႈ ရရွိထားသည္ဟု ဆိုသည္။

ဧၿပီလ ပထမပတ္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေတာင္ကိုရီးယားႏုိင္ငံမွ လုပ္ငန္းရွင္ေပါင္း ၁၄၀ ခန္႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔လာေရာက္ရန္ရွိၿပီး ေနျပည္ေတာ္တြင္အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲ ျပဳလုပ္ရန္ရွိသည္ဟု ေဒါက္တာ

ေမာင္ေမာင္ေလးကေျပာသည္။

အဆိုပါ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္မွ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ား၊ အစိုးရ၏ စီးပြားေရးရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ေကာ္မတီမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ရန္ရွိသည္ဟု သိရသည္။